Rain Rain

Kahapon, nasiraan ako ng kotse. Nadischarge yung battery sa di malamang dahilan. Tapos ang lakas ng ulan. Tapos gusto ko ng umuwi. Tapos hindi ko alam kung anung gagawin ko. Wala akong alam sa mechanical stuff. So, dapat na yata akong magluksa. BUT, hindi yun ang ginawa ko. Tinawagan ako ni mommy pagkatapos ko siyang itext tungkol sa sasakyan. Tas dumating sila tita and husband niya. Tinulungan nila ako. Nakita ko pa yung schoolmate ko na handa rin magbigay ng kuryente galing sa kotse niya. Sa mga ganitong sitwasyon, makikita mo na may mga taong tutulong sayo sa problema mo, kahit pa malakas ang ulan. At naisip ko din na kaya pala tayo hindi perpekto e para magtulungan tayo. Kasi hindi pwedeng alam natin lahat. After almost two hours, naayos din.Basang basa ako sa ulan at pagod na din kasi galing pa akong school. Pero okay lang yun, at least I learned.(commercial yun diba).
Ayun ang haba na ng intro ko. So moving on to the blogpost proper content.

Rain, madalas kinukumpara siya sa isang problema, or kalungkutan. Syempre next in line si rainbow. Ngayon, habang sinusulat ko to, napakalakas ng ulan, kaya naisip kong magsulat tungkol dito.

Para sakin, ang ulan ay isang time machine and at the same time, isang memory recorder. Nostalgic ang ulan. Maalala mo yung mga panahong kuuyuuut na bata ka pa at wala kang pakealam kahit wala kang shorts basta maligo ka lang sa ulan. Naalala mo yung panahong sweet sweetan kayo ng puppy love mo at share pa kayo sa isang payong. Naalala mo yung panahong ipagluluto ka ng instant noodles kasi malamig ang panahon. Samu't saring kaganapan sa buhay mo ang nakita ng ulan. Isipin mo, kung hindi siguro umuulan nung panahon na yun, ordinaryong alaala lang siya na mas madaling kalimutan. Kumbaga, yung ulan yung sentimental factor ng mga memories na yun. Parang mga problema, kung hindi mo nararanasan ang problema, ang pagkatao mo ay kulang sa sentimental value.

Ang mga problema ay parang ulan lang din, para siyang 'general cleaning' ng buhay mo.
BOW.